Engellilik Bir Durum Değil, Toplumun Vicdan Sınavıdır
03 Aralık 2025 - 20:28 - Güncelleme: 03 Aralık 2025 - 21:06
Bugün 3 Aralık… Dünya Engelliler Günü…
Her yıl takvimlerde bir gün olarak işaretlenir. Ama benim gözümde bu gün sıradan bir kutlama günü değil; toplumun vicdanıyla yüzleşme günü, sorumluluklarını hatırlama ve eksiklerini görme günüdür.
Engellilik sadece bir bireyin problemi değildir.Bu mesele hepimizin meselesidir.Çünkü bir engelli, yalnızca kendi yolculuğunu yaşamıyor; toplumun eksiklerini taşıyor, ön yargıları omuzlarında hissediyor ve adaletsiz düzenlemelerin kurbanı oluyor.Bir gün bu durum hepimizin kapısını çalabilir. Annemiz, babamız, kardeşimiz, çocuğumuz… hatta bir gün bizim kendimiz bile bu yolculuğun içinde olabiliriz.
Engellilik üzerine konuşurken çoğu kişi sadece bedensel engelleri görüyor. Ama gerçek şu ki: esas engel fiziksel değil, toplumsal ve zihinseldir.Ben her zaman söylüyorum.Bir engelli bireyin mücadelesi yalnızca kendi sınırlarıyla sınırlı değildir. Bu mücadele, eksik altyapılar, ulaşılmaz yollar, ön yargılar ve toplumsal körlükle şekillenir. Asıl engel, bedenlerde değil; toplumun bakış açısında ve vicdanındadır.
Ve bir de sessiz kahramanlar vardır: aileler…Bir anne, evladının birkaç adım atabilmesi için hayatını adar.
Bir baba, çocuğunun bir kelimeyi söyleyebilmesi için yıllarca bekler.
Bir kardeş, engelli bireyin dünyasını güzelleştirebilmek için kendi dünyasını sessizce erteler.
İşte gerçek tablo budur; çoğu kişinin görmediği ama her gün yaşanan gerçekler.
Ve ben diyorum ki: Bunları görmek, sadece gözle değil; yürekle mümkündür.
Bugün bize düşen görev sadece empati göstermek değildir.
Bugün bize düşen görev toplumsal adaleti sağlamak, eşitliği güvenceye almak ve hakları yerine getirmek için somut adımlar atmaktır.
Çünkü engelli bireyler toplumun gizli yükü değil; en görünür sorumluluğudur.
Onlar için yapılacak her düzenleme, her iyileştirme, her adım aslında toplumun kendi vicdanını onarma adımıdır.Ve şunu herkesin anlaması gerekir:Engel, bedenlerde değil; bakış açılarında başlar. Engellilik bir durum değil; toplumun vicdan sınavıdır.
Bir gün hepimiz bu sınavla karşılaşabiliriz.Ve o gün geldiğinde, eksik bıraktığımız her hak, her fırsat, her ihmal toplumun vicdanına ağır bir yük olarak geri dönecektir.
Bu nedenle bugün, 3 Kasım, sadece bir farkındalık günü değildir.
Bugün toplumun kendi eksiklerini, adaletsizliklerini ve ön yargılarını yüzüne çarpan gündür.
Engellilik bir durum değildir. Engellilik, toplumsal bir sorumluluktur. Bu sorumluluğu yerine getirmek, vicdan sahibi her bireyin görevidir. Ve unutmayalım; gerçek güç, en kırılgan görünenlere verdiğimiz değerde gizlidir.
Ve şunu açıkça söyleyeyim: Engel, bedenlerde değil, bakış açılarında başlar.Bir gün hepimiz bu bakış açısıyla yüzleşmek zorunda kalabiliriz. Bu nedenle bugün, 3 Kasım, sadece bir farkındalık günü değil; toplumun vicdanını ve sorumluluklarını hatırlama günüdür.
Engellilik bir durum değildir; engellilik, toplumsal bir sorumluluktur. Ve bu sorumluluğu yerine getirmek, hepimizin görevidir.
YARGININ NABZI
Her yıl takvimlerde bir gün olarak işaretlenir. Ama benim gözümde bu gün sıradan bir kutlama günü değil; toplumun vicdanıyla yüzleşme günü, sorumluluklarını hatırlama ve eksiklerini görme günüdür.
Engellilik sadece bir bireyin problemi değildir.Bu mesele hepimizin meselesidir.Çünkü bir engelli, yalnızca kendi yolculuğunu yaşamıyor; toplumun eksiklerini taşıyor, ön yargıları omuzlarında hissediyor ve adaletsiz düzenlemelerin kurbanı oluyor.Bir gün bu durum hepimizin kapısını çalabilir. Annemiz, babamız, kardeşimiz, çocuğumuz… hatta bir gün bizim kendimiz bile bu yolculuğun içinde olabiliriz.
Engellilik üzerine konuşurken çoğu kişi sadece bedensel engelleri görüyor. Ama gerçek şu ki: esas engel fiziksel değil, toplumsal ve zihinseldir.Ben her zaman söylüyorum.Bir engelli bireyin mücadelesi yalnızca kendi sınırlarıyla sınırlı değildir. Bu mücadele, eksik altyapılar, ulaşılmaz yollar, ön yargılar ve toplumsal körlükle şekillenir. Asıl engel, bedenlerde değil; toplumun bakış açısında ve vicdanındadır.
Ve bir de sessiz kahramanlar vardır: aileler…Bir anne, evladının birkaç adım atabilmesi için hayatını adar.
Bir baba, çocuğunun bir kelimeyi söyleyebilmesi için yıllarca bekler.
Bir kardeş, engelli bireyin dünyasını güzelleştirebilmek için kendi dünyasını sessizce erteler.
İşte gerçek tablo budur; çoğu kişinin görmediği ama her gün yaşanan gerçekler.
Ve ben diyorum ki: Bunları görmek, sadece gözle değil; yürekle mümkündür.
Bugün bize düşen görev sadece empati göstermek değildir.
Bugün bize düşen görev toplumsal adaleti sağlamak, eşitliği güvenceye almak ve hakları yerine getirmek için somut adımlar atmaktır.
Çünkü engelli bireyler toplumun gizli yükü değil; en görünür sorumluluğudur.
Onlar için yapılacak her düzenleme, her iyileştirme, her adım aslında toplumun kendi vicdanını onarma adımıdır.Ve şunu herkesin anlaması gerekir:Engel, bedenlerde değil; bakış açılarında başlar. Engellilik bir durum değil; toplumun vicdan sınavıdır.
Bir gün hepimiz bu sınavla karşılaşabiliriz.Ve o gün geldiğinde, eksik bıraktığımız her hak, her fırsat, her ihmal toplumun vicdanına ağır bir yük olarak geri dönecektir.
Bu nedenle bugün, 3 Kasım, sadece bir farkındalık günü değildir.
Bugün toplumun kendi eksiklerini, adaletsizliklerini ve ön yargılarını yüzüne çarpan gündür.
Engellilik bir durum değildir. Engellilik, toplumsal bir sorumluluktur. Bu sorumluluğu yerine getirmek, vicdan sahibi her bireyin görevidir. Ve unutmayalım; gerçek güç, en kırılgan görünenlere verdiğimiz değerde gizlidir.
Ve şunu açıkça söyleyeyim: Engel, bedenlerde değil, bakış açılarında başlar.Bir gün hepimiz bu bakış açısıyla yüzleşmek zorunda kalabiliriz. Bu nedenle bugün, 3 Kasım, sadece bir farkındalık günü değil; toplumun vicdanını ve sorumluluklarını hatırlama günüdür.
Engellilik bir durum değildir; engellilik, toplumsal bir sorumluluktur. Ve bu sorumluluğu yerine getirmek, hepimizin görevidir.
YARGININ NABZI
FACEBOOK YORUMLAR